ZAMAN

2008-11-03 12:04:00
    Yakında 4.yaşımız bitiyor. Minik bebek büyüdü artık.Çocuk oldu. Hiç durmadan konuşuyor, soru soruyor, koşuyor, zıplıyor. Hiç bitmiyor enerjisi. Uyumak istemiyor. Uykuda geçirdiği saatler onun için kayıp, hayatı kaçırıyor. Uyku gözlerinden aksa da, kafayı tutamasa da uyumamak için direniyor. Anne ve babasıyla geçirdiği kısıtlı saatleri bırakmak istemiyor.
     Ah benimküçük oğlum. Biliyorum  bizden sadece daha fazla zaman istiyorsun. Seninle oynayalım, seni sevelim öpelim, kucaklayalım diye. Çok şey değil tabi ki bu isteğin ama zaman öyle kıymetli ki bu devirde. Artık insanlar hiçbir şeye yetişemez oldular. Evlerine eşlerine çocuklarına ayırdıkları vakit giderek azalıyor. Daha çok çalışmak gerekiyor hep, aksine kazanç azalıyor giderek. Aslında bu koşturma da yine çocuklarımız için. Onlara biraz daha iyi bir hayat verebilmek için. Ama çok değerli anlar kaybediliyor böylece yapacak birşey yok. Hayat böyle. 
  En güzeli kısıtlı olan birliktelik zamanını güzel geçirebilmek. Sevgiyi saygıyı tam olarak birbirimize verebilmek. Yoksa doyum olmaz ki zaten sana. 24 saat birlikte olsak doyum olmaz , evlat sevgisi hiçbiryere sığmaz.... 

0
0
0
Yorum Yaz