KREŞE BAŞLADIK

2007-12-04 00:03:00

   2-3 haftadır evdeyim. 2 sene emek verdiğim, güzel hayallerle kurduğum işyerimi kapattım. Biraz şanssızlık biraz da benim düzene uymayışımım sonucu.  Oldukça rahatlayıp üstümden büyük bir yük kalkmasına rağmen derinde bir burukluk var. Bana kattığı tecrübelerin, tanıdığım iyi insanların yanında benden aldığı maddi-manevi güç kolay yerine gelmeyecek gibi görünüyor.

  Bu arada beni hiç bu kadar uzun süre yanında görmeye alışık olmayan oğlum (3 yaş)  ne yapacağını şaşırmış bir duruma geliverdi. İnanılmaz düştü üstüme. Bu kadar zaman ona bakan annemin evinin önünden geçiremez oldum. Çok sevdiği ve onunla olunca beni tamamen unuttuğu teyzesinin yanında bile durmaz ‘annemi isterim’ diye ağlar oldu.Bu arada kreşe başladık. Evde yapacak bir şey bulamıyoruz çünkü. Oyunlar, masallar, şarkılar hep bir yerde tıkanıyor ve sonunda o televizyon başına ben ev işlerine dalıveriyoruz. Fakat ilk birkaç gün hevesle gittiği kreşe sonradan büyük tepki vermeye, ağlamaya başladı. O’nu bu şekilde kreşe götürmek ve orda bırakmak gerçekten çok zor. Ama hem öğretmenlerin hem de deneyimli arkadaşların ‘sakın vazgeçme, alışacak, seni vazgeçirebildiğini bir kere görürse hep ağlar’ uyarılarıyla hergün götürüyorum. Ama hep içimden 'erken oldu, bu kışda dursaydı' sesleri yükseliyor. Gerçi yemesi uykusu şimdiden biraz düzene girdi. Bazen kreşe gidip seyrediyorum onları. Çok eğleniyorlar. Ama her sabah bana aynı nazı yapmaya devam ediyor.

 

   Bir arkadaşımın dediği gibi: Galiba artık annelik = Vicdan azabı

0
0
0
Yorum Yaz